Echt luisteren naar elkaar – Kadi in de ijopener

Echt luisteren naar elkaar – Kadi in de ijopener

‘Iedereen is anders, maar er wordt niet vaak écht geluisterd naar een persoon – in mijn geval – in een rolstoel. Er is weinig begrip, dus ik wil graag vertellen hoe ik daarover denk. Je moet mensen niet in hokjes plaatsen, want er zijn genoeg mensen die niet in het hokje passen.’

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————

Kadi Bah (18) is bijna elke donderdagavond te vinden bij Girls Nite in de Buurtkamer IJburg aan het Ed Pelsterpark. Deze avond wordt georganiseerd door Girls Forward, dat sinds 2014 voor verbinding tussen jonge meiden op IJburg zorgt.

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————

Ruimte voor elkaar

‘Ik had geen mallemoer te doen, niemand wilde me aannemen voor een baan, dus ik zat thuis. Toen werd ik op deze avonden gewezen. Ik dacht, ik ga wel kijken, we zien het wel. Nu ga ik er bijna elke week heen. Elke avond heeft een onderwerp waarover je kunt nadenken; er is een soort boodschap. De ene week is het wat heftiger en de andere week gewoon gezellig. Iedereen kan komen, je wordt niet anders behandeld.’ 

Hoe weinig Kadi opheeft met hokjesdenken komt naar voren als we het hebben over hoe mensen haar benaderen.

‘Mensen denken vaak dat ik een jongen ben, door m’n lage stem en hoe ik eruit zie. Ik houd van wijde kleding en grote truien. Dan zie je niet dat ik borsten heb, dus dan denken mensen soms dat ik een man ben. Ik snap het wel, ik houd ook van dingen die vaker met jongens worden geassocieerd, zoals voetbal, boksen en skateboarden. Ik denk dan: oké, je noemt me jongen, prima, dan ben ik een jongen voor jou.

Ik vind het veel belangrijker dat iedereen gelijk is en dat er ruimte is voor elkaar. Ik snap waarom bijvoorbeeld mijn ouders vanuit hun

achtergrond psychische ziektes lastig vinden om mee om te gaan, of dat mijn moeder het niet begrijpt dat je als jongen op andere jongens kan vallen. Ik denk alleen dat je moet werken met je hart, verder kijken dan dat wat van de buitenkant belangrijk lijkt. Mijn vader zegt: als je iets doet, doe het goed, anders hoef je het niet te doen. Ik begrijp nu beter dan vroeger wat hij daarmee bedoelt.’

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————

Werkervaring

Ik vraag of ze wil dat ik noem dat ze in een rolstoel zit. ‘Als er het woord “ziekte” staat, dan denken mensen vaak: oh dat is een heel groot probleem. Maar ik denk, het is niet het belangrijkste. Natuurlijk, ik heb een spierziekte, maar ik ben veel meer dan dat. Het is jammer dat er alleen wordt gekeken naar hoe je “anders” bent en niet hoe je bent als persoon. Mensen denken vaak dat ik achterlijk ben en praten dan heel kinderachtig tegen me. Als ik dan zeg dat ze een normaal gesprek met me kunnen voeren schrikken ze soms. Ik heb al heel vaak gesolliciteerd op een baan. Als ik word uitgenodigd voor een gesprek, dan zie ik aan het gezicht al dat iemand denkt: oh God.

Degene voor wie ik nu werk is heel erg open. Die vraagt: “Wat kan je wel?” Ik vind het jammer dat werkgevers een vooroordeel hebben zonder dat ze met je in gesprek zijn geweest of zonder dat ze je de kans hebben gegeven om te laten zien wat je wel kunt! Een persoon in een rolstoel is net als alle andere mensen, je moet kijken naar de persoon. Ik heb een diploma en studeer, dus er is gewoon de mogelijkheid om te werken. Er is niks met m’n hoofd!’

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————

Visie

‘Op het speciaal onderwijs waar ik vanaf mijn tiende zat, werd ik ook behandeld alsof ik achterlijk was, totdat ik er iets van zei. Ik vind
eigenlijk dat speciaal onderwijs afgeschaft moet worden. Het speciaal onderwijs kan fijn zijn, maar ik wilde niet in dat gehandicaptenwereldje blijven, omdat het niet echt goed voor me was. Je blijft in een soort bubbel leven en je komt er niet uit. Ik studeer nu rechten op het ROC Amstelland. Ik wil misschien iets met mensenrechten doen, maar vooral eerst mijn diploma halen. Ik kom in aanmerking voor het versnelde traject, dus hopelijk lukt dat.

Ook voor kinderen op het regulier onderwijs is het beter om zo vroeg mogelijk te leren omgaan met alle soorten mensen. Als een gehandicapt kind regulier onderwijs volgt, raken andere kinderen eraan gewend. Als die persoon dat aankan qua stof, waarom zou je dat dan niet doen?’ ⋅

Leave a Comment!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *